-................... ........-.............. ................... ....

POEZI

POEZI

J. V. Gëte

Mbreti i Tules

Na ish në Tule ‘i mbret

Gjer n‘varr besnik sa s‘ka,

Kur vdiq dashnorja e vet

Gotë t‘artë kujtim i dha.

Asgjë më mirë s‘i shkonte,

E zbrazi n‘çdo gosti;

Nga sytë ai lot lëshonte,

Sa herë me të ka pi.

E vdekja kur po i vinte,

Qytet, mbretëri, kudo,

Pasardhësit gjithë ia linte,

Veç gotën ashtu jo.

Ndenji n‘kështjell‘ mbretërore,

Kalor‘sit me të vetë,

Në sallë të lartë at‘rore,

Atje n‘pallat n‘bregdet.

Aty u ul pianiku plak,

Piu t‘fundit jet‘s dëshirë

T‘shenjtën gotë pastaj e flak

N‘të valëve thellësirë.

E pa tek mbushej plot,

Dhe zhytej thell‘ në det.

E sytë i ranë me lot;

S‘piu më nji pik‘ për jetë.

H. Hajne

* * * 

Me dhëmbjet e mia të mëdhaja

Bëj këngë të vogla unë;

Me flatra ngritur q‘u vunë,

Fluturim te zemër e saja.

Në rrugë te e dashuara ranë,

Me vaj veç prap‘ u këthyen,

U këthyen e nuk rrëfyen,

Se çfar n‘atë zemër panë.

Natë-për-natë

N‘ëndërr t‘shoh ty natë-për-natë

Që miqësisht më përsh‘ndetë mua,

Dhe duke qarë unë zëlartë

Hidhem n‘t‘ëmblat këmbë të tua.

Plot trishtim më vështron ti

Dhe tund kokëzën flokëverdhe;

Nga sytë të vidhen n‘fshehtësi

Pika-perlash-lotësh derdh.

Më thua tinëz fjalë të lehta,

Një buqetë selvie dhuruar,

Unë u zgjova, u zhduk buqeta,

Dhe fjala ësht‘ harruar.

Sh. Bodler

Përqendrim

(Variant përkthimi)

Rri urtë dhe e qetë ti o Dhimbja ime.

Ti kërkoje Mbrëmjen; pra ja ku po zbret.

Një atmosfer‘ e murrme shtrihet mbi qytet,

Disave u sjell paqen, tjerve shqetësime.

Ndërsa shumica e lig‘ e racës njerëzore,

Nën kamxhik t‘knaqësisë, xhelat që falje s‘di,

Shkon të vjelë pendesën në festat shërbëtore,

Nëm dorën Dhimbja ime; larg tyre qëndro ti.

Shiko se si përkulen këto vite të shkuara

Mbi ballkone t‘qiellit, n‘rrobe të vjetruara;

Si del nga fundi i ujrave Brenga buzagas;

Dielli gjysmë-vdekur nën një hark po flen,

Dhe si qefin i gjatë tërhequr lindjes pas,

Dëgjo e dashur, dëgjo t‘ëmblën Natë si vjen.

Shpirti i verës

Një mbrënje shpirti i verës këndoi shishes përposh‘:

“Për ty po lëshoj, o i varfëri njeri,

Nga burgu im prej qelqi e dylli kuqalosh

Një këngë plot me dritë edhe vëllazëri!

Unë e di si duhet, mbi t‘zjarrtën kodrinë,

Nga mundimi, djersa dhe zhuritësi diell

Të bëj që jeta e shpirti mua të më vijnë;

Por jo pa mirënjohje, t‘keqe s‘do kem sjellë.

Se gëzimin pa kufi un‘e ndjej kur bie

N‘grykën e njeriut nga puna i dërrmuar,

E gjoksi i tij i ngrohtë m‘ësht‘ një varr plot shije,

Më i mirë se qilari i ftoht‘ ku jam strehuar.

A dëgjon refrenet e t‘dielave dhe këngët,

Si cicëron shpresa n‘gjirin që m‘troket?

Me brryla n‘tryezë e përveshur mëngët,

Lavdi do t‘më thurësh i k‘naqur ti vërtet.

Syt‘ e gruas tënde do‘i ndrit plot ngazëllim;

Birit tënd do‘i jap forcën dhe ngjyrën e tij

E do t‘jem për k‘të atlet të brishtë dhe trim  

Vaji që u jep muskujve luftëtarë fuqi.

Në ty do të bie, bimore ambrozia,

Grur‘i çmuar hedhur nga Mbjell‘si gjith‘i gjallë,

E t‘vërshejë drejt Hyut si një lule e rrallë.