- Poezia është ditari i një krijese të detit që jeton mbi tokë, me dëshirën për të fluturuar në ajër.
Poezia është një jehonë që fton kërcimtarin hije t'i bëhet partner.
Poezia është një kërcim rrokjesh që përdoren për të qëlluar pengesat drejt të panjohurës.
Poezia është të shkruarit me shkronja shtypi të alfabetit të harresës, fjalët urrejtje, dashuri dhe vdekje.
Poezia është art i ushtruar mbi materialen tmerrësisht plastik të të folurit njerëzor.
Poezia është marrëveshja e lëvizjes së rrokjeve të palëvizshme.
Poezia është zënia rob e një pikture, një kënge a një ëndre, me anë të prizmit të kujdesshëm të fjalëve.
Poezia është heshtja dhe fjalët që shkëmbehen me shoqa shoqen, rrënjë e lagur e një luleje dhe petalet e plotdiellta të saj.
Poezia është gjurma e udhës së një tingulli të fundit drejt pafundësisë së jehonave të tij
-
Gjuha Shqipe është gjuhë e nëntë Indo-Europiane dhe një ndër gjuhët më të vjetra në Europë që nuk varet nga asnjë gjuhë tjetër e huaj, dhe daton që nga 1210 me Autobiografin e shkruar të Teodor Shkodranit.
Afër 6,400,000 popujsh e flasin këtë gjuhë duke përfshi bregdetin jugor Adriatik gjithashtu edhe fqinjët në Jugosllavi, kryesisht në Kosovë, Maqedoni dhe Malë të Zi. Pothuaj se 300,000 folës janë të izoluar në fshatrat Italiane të jugut (Abruzzi, Molise, Basilikata, Puglia, and Kalabria), dhe Sicili, poashtu edhe në Greqin jugore (në Voiot’a, Atika, ƒvoia, çndros, dhe Pelop—nnesos).
-
Emri zyrtar i gjuhës është Shqip. Emri Shqiptar është gjetur në shënime që nga koha e Ptolemit (Ptolemy). Shqiptarët Kalabrian quhen Arbëresh, në Greqishten Moderne Arvan’tis, dhe në Turqisht Arnaut; ky emër ndoshta është përcjellë herët nga Grekët.
|
