[an error occurred while processing this directive]
[an error occurred while processing this directive]
Argëtim
E mori burrin e motrës

Vetëm një muaj pas vdekjes së motrës, Shegës, nga kanceri, Vlora u martua me burrin e saj, duke i lënë të gjithë të habitur.
Për ne edhe ajo ka vdekur, thonë prindërit e saj.

Shega ra në shtrat nga ca dhembje të padurueshme. Pas shumë analizash dhe vizitash mjekësore, u konstatua se ajo kishte kancer. Burri, Sokoli dhe prindërit e saj u tronditën shumë. Shegës s’i treguan, s’donin t’ia shtonin edhe më tepër vuajtjet. Tre muaj, sa qëndroi në spital, e vizituan çdo ditë dhe u kujdesën të mos i mungonte asgjë. Ndërsa motra e saj, Vlora, e pamartuar, u kujdes për shtëpinë dhe fëmijët e saj, tërë kohën që ajo mungoi. Kur kuptuan se Shegës i kishin mbetur edhe pak ditë nga jeta, e sollën në shtëpi. Pas dy javësh, ajo mbylli sytë përgjithmonë, duke lënë katër jetima pa dashurinë e nënës.
Ky rrëfim do të përfundonte me kaq, ashtu siç përfundoi jeta e shkurtër e Shegës, sikur të mos ndodhte një e papritur që shkaktoi habi dhe thashetheme.

Pafytyrësia e dhëndrit

Vetëm një muaj pas vdekjes së gruas, Sokoli ua bëri një vizitë prindërve të saj dhe kërkoi dorën e Vlorës. Ata mbetën pa gojë nga kjo pafytyrësi e dhëndrit. Ende s’e kishin marrë veten nga vdekja e vajzës së madhe, fytyra e hequr e së cilës s’u hiqej nga mendja dhe ky propozim ua shtoi edhe më tepër plagët. Vlorës s’i thanë gjë, por shpirtin e tyre të lënduar nisi ta brejë dyshimi.
Pas një jave, pa bekimin e prindërve, Vlora iku në shtëpi të Sokolit, duke i lënë të gjithë të habitur. Në fshat u fol gjatë për këtë martesë të pazakonshme dhe u gjykua ashpër veprimi i saj.
Ka kaluar viti e prindërit ende s’e kanë shkelur pragun e saj.

Për ne edhe ajo është e vdekur

«Qyqja unë, si ma pruni Zoti kështu në pleqëri. Ç’na bëri ajo vajzë, he mos i qoftë hallall gjiri që ia kam dhënë»,- mallkon e ëma zemërplasur.
Kjo që na gjeti na bëri ta harrojmë Shegën. S’guxoj të dal as në derë të shtëpisë nga fjalët. E gratë flasin vesh më vesh e përhapin thashetheme. Bile njëra më tha në sy: «Vetë e ke fajin, si e le vajzën dy - tre muaj nën një kulm me dhëndrin»?!
Po ku e dija unë e shkreta, unë mendova për të mirën e fëmijëve. Do t’i fusja duart në zjarr se ai do të mund ta keqpërdorte mirësinë tonë. I kam besuar dhe e kam dashur si djalin tim.
Disa të tjerë më ngushëllojnë e më thonë të mos mërzitem se këso rastesh ka pasur edhe përpara, bile me pëlqimin e dy familjeve, por kjo s’më lehtëson aspak. Atëherë njerëzit ishin të prapambetur, të paarsimuar. Tani, kur vajzat shkollohen dhe janë të lira ta zgjedhin vetë burrin, s’duhet t’i përsërisin ato gabime, bile duhet t’i largojnë.
S’është lehtë t’ia kthesh shpinën fëmijës, por ajo ma plasi zemrën. Kujtimi i Shegës s’më lë t’ua bëjë hallall».
Do të ishte me interes të dëgjonim edhe rrëfimin e Vlorës, mirëpo ajo, sapo i trokitëm në derë dhe i treguam shkakun e vizitës sonë, na e mbylli derën me këto fjalë: «Pak i kam hallet e mia! Mos ma shtoni mërzinë»!

F.B
[an error occurred while processing this directive]
[an error occurred while processing this directive]