[an error occurred while processing this directive]
[an error occurred while processing this directive]
Argëtim

Krenohem me vajzën time

«Isha e dashuruar verbërisht dhe mendoja se dashuria jonë ishte e përjetshme. Kur mbeta shtatzënë dhe kur më duhej më së shumti, prindërit e tij e larguan nga unë e s’na lanë të martohemi. Mbeta e vetmuar, me brengën time».

«Tani vajza ime është 20-vjeçare. Është shumë e bukur dhe krenohem me të. E kam vajzë dhe shoqe. Pranë saj, vetëm pranë saj, jeta ime ka kuptim. E linda kur isha në shkollë të mesme, para maturës dhe e rrita vetë. Babai i Teutës, kështu quhet vajza ime, më braktisi kur mbeta shtatzënë. Prindërit e tij nuk e lanë të martohej me mua. Tani, pas njëzet vjetësh, pas gjithë atyre vuajtjeve, jam e lumtur dhe krenare», kështu shprehet Anita, 37-vjeçare.
Anita kurrë nuk i ka njohur prindërit e saj. Pas lindjes, nëna e kishte lënë në spital. Një çift i martuar, pa fëmijë, e kishte adoptuar. Ata i kishte konsideruar si prindër deri në shkollë të mesme, kur e mori vesh se ishte fëmijë i adoptuar.
«Besnikun e njoha kur isha në vitin e dytë të shkollës së mesme. Banonte në lagjen tonë, ishim fqinjë. U argëtuam një vit e gjysmë. Nuk ishte kjo një aventurë kalimtare, por dashuri e vërtetë. Isha e dashuruar verbërisht dhe mendoja se dashuria jonë ishte e përjetshme. Unë e Besniku kalonim mirë, ai studionte drejtësinë, e prindërit i kishte të pasur dhe të arsimuar. Kur morën vesh se isha shtatzënë, djalin e tyre të vetëm e dërguan menjëherë ushtar, e mua më bindën që të abortoja. S’isha e vetëdijshme ç’po ndodhte me mua, por, për fat, mjeku nuk deshi ta bëjë abortimin, sepse ishte tepër vonë. Për prindërit e Besnikut isha një jetime pa pasuri. Pasi e larguan nga unë, nisën të më tallin dhe nënçmonin. Duroja dhe shpresoja se kur të kthehej ai, çdo gjë do të ndryshonte. Ai më ka dashur dhe i është gëzuar shtatzënësisë sime. Edhe emrin e fëmijës e kishim zgjedhur bashkë. Më duhej ta prisja kthimin e tij dhe nuk e pata lehtë. Të gjithë me tallnin dhe përqeshnin, madje edhe «prindërit» e mi që kurrë s’u pajtuan me «gabimin» tim. Më mundonin medime të zeza. Doja të vdesja dhe tu jepja fund vuajtjeve të mia. Nuk doja të lindja fëmijë, i cili do ta kishte fatin tim, por kur merrja në duar rrobat e vogla, që i kisha përgatitur për foshnjën, në damarët e mi rridhte një ngrohtësi dhe dashuri për foshnjën time që e mbaja në bark. U lirova nga barra, linda vajzë.

E solli gruan tjetër, shtatzënë
E pata shumë vështirë, por i numëroja ditët dhe prisja kthimin e Besnikut. Por, në vend që të kthehej te unë e Teuta, solli një grua tjetër nga qyteti kur e kishte kryer shërbimin ushtarak. Edhe ajo ishte shtatzënë. S’di si nuk u çmenda. Kurse ai as që shprehu dëshirë ta shihte Teutën.
Kur vajza mbushi pesë vjet, gjeta punë të përhershme. Ajo rritej ishte e shëndoshë dhe e hareshme. U mundova t’ia bëja fëmijërinë të lumtur, për të cilën unë vetëm kam mundur të ëndërroj. Mes nesh ekziston një marrëdhënie e sinqertë. I mjaftojmë njëra-tjetrës dhe s’kemi nevojë për askënd. Ajo mëson shumë dhe është regjistruar në fakultet. Para dy vjetësh Besniku u lajmërua papritmas. E kishte braktisur gruan me fëmijë dhe dëshironte të jetonte me ne. S’më la krenaria ta pranoja, edhe pse dashuria për të kurrë nuk është vyshkur.

Prapë u dashurova, por s’doja të ndahesha nga vajza
Tani kemi banesë njëdhomëshe. E kemi rregulluar bukur dhe asgjë s’na mungon. Para një kohe pata ofertë për martesë, por ai më qiti kusht: ose atë ose vajzën. E zgjodha vajzën, edhe pse frikohem se herdokurë ajo do të martohet dhe do të mbetem vetëm. I kam thënë: «Kur të plakem, më dërgo në shtëpi të pleqve», por ajo s’do të dëgjoj për këtë. Më thotë se s’do të më braktisë kurrë dhe mundimin tim do të ma shpërblejë. Krenohem me vajzën time, ajo është pasuria ime më e madhe», përfundon Anita, e cila edhe tani duket shumë e re, përkundër netëve të pagjumë dhe problemeve që gjithmonë i është dashur t’i zgjidhë vetë.

F.B
[an error occurred while processing this directive]
[an error occurred while processing this directive]