[an error occurred while processing this directive]
[an error occurred while processing this directive]
Argëtim
A keni banesë?

Zotëri, a keni banesë me qira? Jo, të nxëna janë të gjitha dhomat. Po, është edhe një dhomë për tre veta. Jo, për dy veta nuk kam, vetëm njëri nëse don. Lajmërohuni më vonë, kur vjen pronari nga puna...
Këto dhe shumë përgjigje të tilla apo përafërsisht të tilla shumëkujt prej studentëve iu ka rënë të dëgjojnë këtyre ditëve të këtij fillimi të vjetorit të ri shkollor. Odiseada e kërkimit të banesave fillon që nga ditët e nxehta të gushtit e vazhdon në intervale të caktuara edhe në tetor e nëntor.
Numri i madh i «të huajve», Prishtina qytet i madh, por vendbanimet të pakëta. Një ditë, dy javë, madje - madje edhe muaj zgjasin kërkimet deri në «selamet». Shtegtimi për të gjetur kulm mbi kokë është pelegrinazh i mundimshëm që fillon së pari nga notesi i numrave të telefonit të miqve e shokëve, për të vazhduar pastaj me shkëndijat e shpresës prej ndërtesave të Gjelbërta të Dardanisë, shkallëve të panumërta të Dragodanit e për të përfunduar në ndonjë skutë të rrugicave të Bregut të Dielit-Velanisë. Dhe dita kalon duke ngarë lagjë më lagje, e mbrëmja -dihet, a gjindet ndonjë «rahmetli» për të bërë konak?
Ditët e para nuk japin shpresë për të gjetur diçka të mirë.
Dhe pas aq peripecirash fundi i javës afrohet. Fundjavë e rraskapitur me plaçkat e shprëndara nëpër të katër anët e qytetit, e afati i provimit afrohet.
«Më duket se gjeta banesë»
Endem koridoreve të Qafës, e kalamendur duke lënë pas peshën e netëve pa gjumë, dhe shqetësimet që provimet janë afruar.
Rastësisht takohem me një kolegen time nga fakulteti. Ia rrëfej hallin. Më lut të ulemi diku sepse i gjindet fija edhe kësaj pune. E indisponuar sodis figurat e gjalla që sarolleten korrive si në ndonjë ekspozitë lëvizëse dhe qeshem me vete duke shprehur zëshëm mendimin tim «çudi, të gjithë këta njerëz kanë kulm mbi kokë e unë kam mbetur në rrugë». Kolegia ia bën dikujt me dorë.
Tipi ofrohet dhe kërkon leje të ulet. Kam banesë të lirë thotë, në bisedë e sipër. E stërlodhur nuk i besoj. Shkojmë e shohim banesën, merrem vesh me të, dhe qetazi mendoj:« Më duket se gjeta banesë». Rregullat e jetesës në «katin e dymbëdhjetë të vetmisë» janë këto: «Ndalohet pirja e duhanit, ndalohen rreptësisht mysafirët, nuk bën të zihen gjellëra (banesa është lyer rishtas), nuk guxon të shprëndahet numri itelefonit».
Pajtohem me rendin «shtëpiako - policor» dhe vendosem. Kontrolla vie çdo dy tre ditë për t’i verifikuar e zbatuar urdhërat si duhet. Adaptohem me këtë lloj jete pa mysafirë pa cigare sepse më mjafton që «kam qetësi dhe kushte optimale për studim dhe gjendem në qendër të qytetit».
Pas pesë javësh shkoj në udhtim dyditor jashtë vendit, e kur kthehem gjej porosinë e “bosit”: Të lutem liroje banesën, po kthehet vëllai nga akzili”.
I mbledh plaçkat, e dëshpëruar dhe i vendos te një mike në skajin tjetër të qytetit. Cimerja ime vie pasdite, gjen banesën e zbrazët. E frikësuar tej mase telefonon gjithkah “O zot, atë e ka lëshuar toka”. Unë,nisem për në stacion për ta zënë autobusin e fundit, dhe gati përplasem me fytyrën ngjyrë kufome të cimeres.
Më hidhet në përqafim me sy të zgurdulluar nga frika. “Çka ka ngjarë?”, pyet gati duke pëshpëritur,”Asgjë”, kemi mbetur prapë në rrugë”. Storia vazhdon...
“Këtu banojnë studentë”
Të tjerët, të dëshpëruar tej mase,shtegtojnë si Sanço Pançoja duke luftuar me mullinjtë e erës.
Një dhomë me tre shtretër (në të vërtetë janë dy fotele dhe një treulëse). Hyrja e përbashkët me “gazdën”, banjoja e përbashkët (një herë në javë pastrimi komplet), kuzhina nuk guxon të përdoret - çmimi 21O DM. Çudi, apo jo?
Dhe në fund të muajit,vjen zonja dhe t’i kërkon paratë për muajin që vjen. E studenti i shkretë e pyet, a bën pak tolerime në çmim? Zonja ia mbledh plaçkat e tyre dhe për dy orë jep urdhër t’ia lirojnë banesën.
Mandej fillon “aventura” që nga fillimi...
Hyrja e veçantë, telefon nuk ka, por,për çdo thirrje ju lajmërojmë. Kushtet “optimale”- keni të drejtë të zgjidhni shtretërit nga depoja e dshtretërve të shkatërruar. Natyrisht pas zgjidhjes duhet bërë një pirmirësim “i vogël”. Banjo nuk është për t’u share. E tëra në pllakëza qeranike -bojleri vërtet nuk punon, dhe herë pas here uji ndalet, por, megjithatë “mirë,apo jo”. Qiraja nuk është aq e shtrejtë 15O DM, për tre persona. Dhe meqë nuk kanë ku të vendosen tjetër studentët, pranojnë. Pas dy ditësh sëmuret njëri, të nesërmën tjetëri,të tretin i cili e ka të tretin i cili e ka të afërmin para vdekjes i cingëron telefoni pandërprerë, por sipas “gazdës”ai nuk po banuaka aty .
Dhe këtu, vërtet banojnë studente!

EPILOG
Njerëzit luajnë me fatet dhe hallet e studentëve,i caktojnë pagesat e qirave si të mirreshin me shitjen e antikiteteve në ndonjë ankand publik,5O-6O- 7O e gjer 8O DM për shtrat. E kushtet që i ofrojnë (disa prej tyre) janë të tmerrshme.
Përse të mos lëshohet podrumi me qira, dhoma përdhese që ti mbyll flegrat e hundës me kundërmim myku apo shtëpia në të cilën s’ka hyrë njeri qe gjashtë vjet, e marimangat ta ngjethin mishtë e ta përkujtojnë ndonjë skenë nga filmat haror të Fred Krugerit të tmerrshëm.
Dhe njeriu bëhet tolerant, ambientet dhunshëm me komeleonet që për para të buzëqeshin e në anën tjetër të “nxjerrin edhe qumështin e nënës për hundësh”.
Mrekulli vërtetë. Lavdi marrëzisë! Çka nëse jetojnë prej qirasë 8O markëshe për shtrat? A jetohet me moral të dyfishtë? Po ne studentët më çka jetojmë? Harrova -ne i kemi xhirollogaritë nëpër bankat gjermane e zvicerane, prandaj s’është problem për franka e dojçmarka.
Në fund i pyes njerëzit që shesin shpirtin:” Me çka do të jetoni kur të hapen konviktet? Kujt do t’ia ngarkoni fakturën e rrymës?
Cilin do ta kushtëzoni të flejë vetë i dyti në një shtrat e të paguajë 7O DM !
Asgjë nuk zgjat përgjithmonë,do ta tejkalojmë edhe këtë katrahurë,por vaj halli për trupin e automatizuar nga pushteti i lakmisë.

[an error occurred while processing this directive]
[an error occurred while processing this directive]