| Profesori
puthte nxënësen
A po zvetnohet sistemi ynë arsimor
për shkak të gjërave
që skanë të bëjnë
asgjë me vetë arsimin vendosni,
më së miri ju vetë.
Profesori preciz si Hitachi
Ndër nxënësit e njërës
prej shkollave të mesme të
Prizrenit flitet me të madhe
për njërin prej mësimdhënësve
të tyre, të cilin grupi
i nxënësve që na shërbeu
si burim ashtu mes vete e quanin Hitachi.
Sipas fjalëve të tyre, profesor
Hitachi nuk nguronte që
dëshirat e veta seksuale ti shprehte
madje edhe publikisht. Gjatë
takimeve me nxënës ai shfrytëzonte
rastin që ashtu si në shaka
ti thoshte ndonjërit prej
nxënësve të tij se
do tia ngriste notën nëse
ai ia siguronte ndonjë shoqe!
Ky, sipas fjalëve të këtyre
djemve (që për tu
ikur pyetjeve të padëshirueshme
që mund të dalin me këtë
rast dëshirojnë të
mbesin anonimë) ishte vetëm
fillimi, sepse me kalimin e kohës
profesori në fjalë filloi
ti kushtëzojë edhe
vajzat të cilave, në fund
të vitit, si me mrekulli iu ngriteshin
notat. Pothuaj se gjatë tërë
vitit pa marrë parasysh sa mundoheshin
ndonjë apo disa vajza të
caktuara nëpër të gjitha
paralelet tek ai profesor e kishin
notën të dobët. Kjo
u bë shkak që në mesin
e nxënësve të qarkullonin
shpotitë në stilin Profesori
ynë është i kalltë,
e se si ai ia ka mësy N.N -it,
por kur në fund të vitit
notat ngriteshin aq mrekullueshëm,
e tëra më nuk ishte edhe
aq interesante. Disa nga vajzat disi
u mbyllën në vete dhe nuk
ishin edhe aq fort të gëzuara
për suksesin e arriturr. Të
gjithë nga pak filluan të
spekulonin për arsyet e vërteta,
por askush nuk e kishte guximin ta
thoshte tamam atë që e mendonte.
Ndryshimet radikale në disponimin
vlerësues të profesorit
të gjithë mundoheshin ti
merrnin si rastësi, por kur gjatë
eskursionit buzë Drinit, në
fshatin Vërmicë, disa nga
nxënësit patën guximin
ta përcjellin dhe panë edhe
vetë se si profesori e përkëdhelte
e më vonë edhe e puthte
një shoqen e tyre, më nuk
kishte vend për dilema. Profesor
Hitachi më nuk ishte edhe
aq interesant dhe karizmatik. Ai ishte
një psikopat. Ishte pak e vështirë
të kuptohej se si një njeri
buzë perëndimit të
rinisë së tij, i martuar
dhe prind të lëshohej në
këso aventurash shumë lehtë
komprometuese. Madje, pas kësaj
profesori në fjalë shkoi
aq larg sa që edhe filloi të
flasë për përjetimet
e tij, ku tregonte se si kishte arritur
aq shumë sukses në karierën
e tij prej Don Zhuani.
Për ne që patëm rastin
ta dëgjojmë këtë
rrëfim edhe në detajet,
që kësaj radhe nuk po i
botojmë, ishte e vëshirë
të besohej se mund të ekziston
një njeri i tillë, i cili,
në kushte normale, nuk meriton
asgjë tjetër pos burgut.
Ishte e vëshirë të
besonim, por kur filluam ta verifikonim
tërë atë që dëgjuam
mësuam se Këshilli i Profesorëve,
në një sesion jo edhe aq
të zakonshëm, profesorin
në fjalë e shkarkoi nga
detyra e tij me arsyetim mosvigjilencë
në punë. Ishte ky një
vendim i papritur që nuk u kundërshtua,
edhe pse asnjëra nga arsyetimet
nuk kishte të bënte asgjë
me realitetin. I tërë problemi
u zgjidh në heshtje, ndoshta
edhe në stilin e Cosa Nostras
siciliane. Thënë më
shkurt, atij iu tha: ti e di dhe ne
e dimë se ke keqpërdorur
nxënëset dhe e tëra
mund të marrë fund këtu.
Procesi u mbyll me kaq, kurse, në
të vërtetë, e tërë
kjo u bë për tiu shmangur
skandalit që do mund të
ndodhte, sikur ndonjë prind të
zbulonte se shkolla në fjalë
ishte shndërruar në një
çerdhe të një maniaku.
Dashuri e ndaluar!
Ky nuk është rasti i vetëm,
sepse raste të ngjashme mund
të hasen edhe në shkollat
e tjera jo vetëm të Prizrenit,
por edhe në të gjitha qyteteve
e tjera. Thënë më ndryshe,
mungesa e mekanizmave kontrollues
si dhe rënia pa arsye e kritereve
e kanë bërë të
veten. Shkaqet e vërteta të
një situate kur nxënëset
dhe studentet shqiptare bien viktima
të epsheve të mësimdhënësve
të tyre janë të ndryshme
dhe nganjëherë mund të
na vijnë edhe si të çuditshme.
Por, megjithatë, një dukuri
e tillë është realitet
edhe te ne. Vitet e shkuara, e sidomos
këto të fundit, kanë
treguar se nëpër klasat
e fëmijëve tanë ligjërojnë
mjaft psikopatë, të cilët
nuk mëdyshen aspak që ta
keqpërdorin autoritetin
e tyre për përfitime seksuale.
Statistikat tregojnë se prej
vitit në vit shtohet gjithnjë
e më tepër numri i prindërve,
të cilët nuk pranojnë
ti lëshojnë vajzat
e tyre në shkollë. Arsyetimet
janë të ndryshme, duke filluar
nga fajësimi i sistemit jonormal
arsimor, duke vazhduar më tej
me gjoja frikën për degjenerim
moral të vajzave, kurse rrallëherë
nuk mungon edhe e një e vërtetë
tjetër. Disa nga prindërit
frikohen nga sjelljet jonjerëzore
të disa prej mësimdhënësve,
sjellje këto për të
cilat heshturazi flitet mjaft sidomos
kohëve të fundit. Është
kjo një formë e dashurisë
së ndaluar që, për
fat të keq, tenton ta njollosë
me të madhe sistemin tonë
arsimor të ngritur me aq sakrificë
dhe mund. Shumëkush pyetet se
athua a do kthehemi në shkolla,
por nëse (nuk)kthehemi a nuk
duhet tu kushtojmë rëndësi
edhe problemeve të tjera në
lidhje me arsimin. Athua edhe në
këtë shtator, vetëm
falë moskujdesit tonë, përsëri,
në po të njëjtat klasa,
po të njëjtët njerëz
do ti kërkojnë viktimat
e tyre të reja? A do të
gjenden edhe sivjet mësimdhënës
të tillë që notën
kaluese ta kushtëzojnë me
një kundërshpërblim
intim? A do ta pyesin përsëri
veten nxënësit se si ndodhi
që shoqes së tyre, në
fund të vitit, aq shpejt ti
ngritet nota? A do të bëhen
këto probleme edhe më aktuale
apo ndoshta dikush do të ndërrmarrë
diçka para se të fillojë
ndonjë skandal i ngjashëm
me atë të Mark Ditrus në
Belgjikë.
Albatros Rexhaj
|